Ο Γιάννης Ψαριώτης είναι μουσικός, μουσικοσυνθέτης, τραγουδοποιός, παίζει και γράφει μουσική-στίχους. Εργάζεται ως μουσικοπαιδαγωγός σε σχολεία πάνω σε ειδικά προγράμματα εκμάθησης μουσικής (μουσικοκινητική αγωγή). Γράφει μουσική και τραγούδια για το θέατρο και συνεργάζεται με διάφορα μουσικά σχήματα. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται και με την αφήγηση παραμυθιών. Έχει συνεργαστεί με πολλές γνωστές αφηγήτριες (Στρουμπούλη,,Θάνου,Λαμπρέλη, κ.α),γράφοντας μουσική και τραγούδια για τις αφηγήσεις και συμμετέχει σε αυτές σαν μουσικός. Έχει παρουσιάσει, με προτότυπο τρόπο, παιδικά βιβλία. Παράλληλα εκπονεί προγράμματα που συνδυάζουν τη μουσική με τα εικαστικά για το Ίδρυμα Θεοχαράκη και το Ίδρυμα Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος.
H χελώνα και ο ροβυθάκης
Ακούστε το παραδοσιακό παραμύθι Η Χελώνα και ο Ροβυθάκης από τη Συλλογή παραμυθιών του Γ. Α. Μέγα σε εικονογράφηση Φώτη Κόντογλου και Ράλλη Κοψίδη.
Ένας ψαράς ψαρεύει μια χελώνα που μοιάζει να του αλλάζει την τύχη. Τι να κρύβει το καβούκι της; Και πως θα τον βοηθήσει όταν ο βασιλιάς τα βάλει μαζί του;
Ο Γίγαντας του Βυθού
Συνάντησα τούτον τον γίγαντα κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψής μου στον Βυθό του Νη-σι. Το καλοκαίρι στην Πάνω-Γη ήταν πολύ ζεστό και τα δίποδά πλάσματά της, ανάμεσά τους κι εγώ, είχαμε αποκτήσει αυτή την ενοχλητική συνήθεια να μην κάνουμε τίποτα, παρά να πλατσουρίζουμε στο νερό, να τσουρουφλιζόμαστε κάτω από τον ήλιο και να καταναλώνουμε τόνους παγωτού μαστίχας με ροζ πιπέρι. Δεν λέω, ήταν απολαυστικές εκείνες οι στιγμές, όμως μου έλειπε λίγη δράση. Έτσι, ένα μεσημέρι άφησα πίσω μου την παρέα που απολάμβανε λευκό κρασί δίπλα στο κύμα, τον μικρό που εξηγούσε στον μπαμπά του πόσο σιχαίνεται τη μπανάνα, έναν άντρα που έψαχνε στα τζιτζίκια τη μελωδία της ευτυχίας και βούτηξα.
Η σπορά
Ήταν κάποτε ένας άνθρωπος. Είχε μόλις φτιάξει το σπιτάκι του καταμεσής ενός μεγάλου κήπου. Δεν ήταν εύκολο. Το είχε ονειρευτεί χρόνο πολύ, το είχε αγαπήσει και κατοικήσει στο μυαλό του πολύ πριν μπει μέσα. Μα τώρα, ήταν πια εντός του και κοιτούσε έξω από το ανοιχτό παράθυρο τον μεγάλο κήπο που απλωνόταν μπροστά του. Ήταν όμορφος ο κήπος του. Και θα μπορούσε να γίνει ακόμη πιο όμορφος. Χορτάρι απλωνόταν παντού κι ένα μεγάλο πεύκο καταμεσής άπλωνε τη σκιά του τριγύρω. Μα να, εκεί θα φύτευε ντομάτες και μαρουλάκια, απέναντι θα έβαζε λουλούδια· λουλούδια σε όλα τα χρώματα. Από το μεγάλο πεύκο θα κρεμούσε μια κούνια. Κι εκεί στην άκρη, θα έβαζε μυρωδικά. Τα μεσημέρια θα ξάπλωνε στη σκιά και θα άφηνε το αεράκι να τον νανουρίζει. Θα έβγαζε κι ένα τραπεζάκι να κάθεται τα δειλινά, να πίνει το κρασάκι του και να τραγουδάει. Τον ονειρευόταν τον κήπο του, είχε ριζώσει στη φαντασία του από τόσο παλιά.
Ένα βουνό στο γάλα
Το παραμύθι αυτό μου ήρθε στο μυαλό ένα πρωί που ο Έκτορας δεν ήθελε να πιει το γάλα του… γιατί όλοι έχουμε βρεθεί σε αυτή τη θέση…
Ένα βουνό στο γάλα
ή Πώς ο Πέτρος έμαθε να πίνει το γάλα του
Είναι 7.00 το πρωί. Ο σκύλος μπαίνει στο δωμάτιο του Πέτρου και τον γλύφει στο πρόσωπο. Εκείνος δεν φαίνεται να θέλει να ξυπνήσει. Είναι όμως Δευτέρα και έχει σχολείο. Ο Πέτρος δεν βρίσκει κανένα λόγο να σηκωθεί. Μέχρι πριν από ένα λεπτό ψάρευε με τον καλύτερό του φίλο, τον Τζακ. Ο Πέτρος τρελαίνεται να ακούει τις περιπέτειές του. Για το ταξίδι που έκανε πάνω σε μία φασολιά, για την κότα που έκανε χρυσά αβγά, αλλά και τον γίγαντα με τις μαγικές μπότες. Καμιά φορά έρχεται και η Αλίκη στην παρέα τους. Τους φέρνει πάντα τσάι και μπισκότα από το σπίτι του Κούνελου.
Ο Πλατς στην Ακαδημία Πλάτωνος
Σεπτέμβριος στο πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνος. Κι ακούστηκε ένα… πλατς. Με τη Νατάσα Ταπάκη είπαμε ιστορίες και τραγουδήσαμε για ένα φοβιτσιάρη λαγό, έναν μπαλωματή που κλωτσούσε μονάχος την τύχη του, για έναν άνθρωπο τυχερό μα και για το πως ήρθε η μουσική στον κόσμο ετούτο.
Και περάσαμε όμορφα, πολύ όμορφα…
Βοήθεια! Έρχονται τα καρκαντζέλια
«Μεριάστε δαιμόνια απ΄το μερί,
σας μιλάει η γουρουνοκεφαλή. Κι αν δεν υπακούσετε στη διαταγή,
τη φωτιά αμέσως θα φυσήξω και τη μύτη σας θα τσουρουφλίσω.»
Τι θα συμβεί όταν ένα καλικαντζαράκι αποφασίσει να παίξει με ένα παιδί και του πραγματοποιήσει την ευχή «να είναι κάθε μέρα Χριστούγεννα;» Τι δουλειά έχει ο μικρός τυμπανιστής στο δάσος του δράκου με τις μηλιές; Και εκείνα τα δαιμόνια καρκαντζέλια – καλικαντζάρια που χοροπηδούν και τον Γιάννη απειλούν; Μα έχει λένε όπλο μυστικό για να γλυτώσει το κακό. Κι όλα αυτά συμβαίνουν με πολλή μα πάρα πολλή μουσική γιατί αυτά τα Χριστούγεννα γιορτάζουμε μαζί!
Μία φασαριόζικη παράσταση με χριστουγεννιάτικες ιστορίες και παραδοσιακά κάλαντα και τραγούδια 
Αφήγηση: Βιργινία Κοκκίνου Μουσική: Νικόλας Τουρνάκης
Διάρκεια: 60 λεπτά
Ηλικίες: προνήπιο, νήπιο και δημοτικό
Νατάσα Ταπάκη
Η Νατάσσα Ταπάκη ασχολήθηκε με τη μουσική από μικρή ηλικία παρακολουθώντας μαθήματα πιάνου και αρμονίας ευρωπαϊκής μουσικής. Αποφοίτησε από το Μουσικό Λύκειο Παλλήνης και έπειτα συνέχισε τις σπουδές της στη Βυζαντινή Μουσική στο Σύλλογο «Ρωμανός ο Μελωδός» και στο νέι με δάσκαλο τον Μάρκο Σκούλιο, ενώ παρακολούθησε σεμινάρια νέι με τον Omer Erdogdular στο Μουσικό Εργαστήρι «Λαβύρινθος» του Ross Daly. Σπούδασε σκηνογραφία-ενδυματολογία στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. και στη Real Escuela Superior de arte Dramatico στη Μαδρίτη.
Έχει εργαστεί ως σκηνογράφος – ενδυματολόγος – φωτίστρια σε ταινίες μικρού μήκους και σε θεατρικές-τηλεοπτικές παραγωγές, ως εικονογράφος παιδικών βιβλίων και ως εκπαιδευτικός θεατρικής αγωγής στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.
Είναι ιδρυτικό μέλος των ομάδων κουκλοθεάτρου Φύρδην Μίγδην και Trabala Puppet Theatre. Οι παραστάσεις τους έχουν παιχτεί σε φεστιβάλ, θέατρα, σχολεία, μουσεία και πλατείες σε Ελλάδα και εξωτερικό (Παλαιστίνη, Αργεντινή, Βραζιλία, Γερμανία, Ισπανία, Κύπρος). Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του συνεταιριστικού εργαστηρίου “Τζεπέτο” στο Ρέθυμνο.
Ο Πλατς στην Πάρνηθα
Καλοκαιράκι και για μια ακόμη χρονιά, έφτασε η χαρούμενη στιγμή της αφήγησης παραμυθιών στο ελατοδάσος της Πάρνηθας. Παρόλες τις παράξενες μέρες στις οποίες ζούμε, η παρουσία του κόσμου ήταν μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά. Μoiραστήκαμε ιστορίες από αυτές που έχουν τα δέντρα να μας πουν, ακούγοντας το θρόισμα των φύλλων και τη μελωδία του ακορντεόν μέσα στο δάσος. Παραμύθια που μας ξεσηκώνουν και μας ταξιδεύουν στον κόσμο όπου όλα είναι δυνατά.
Ιστορίες που μας κάνουν να γελάμε, αφήνοντας πάντα πίσω τους δόσεις αλήθειας για τη ζωή.
Τι είναι άραγε αυτό το «πλατς» που ακούστηκε μια μέρα στο δάσος;
Τι τάπωσε μονάχος του ο φτωχός μπαλωματής;
Πως μπορεί ένας ράφτης με τρεις δραχμές τη μέρα να πληρώνει το παλιό χρέος, να τοκίζει χρήματα και να τρέφει οχτώ νοματαίους;
Ο βασιλιάς θα κάνει κόρη ή γιο;
Κι η μουσική; Ξέρετε μήπως πως ήρθε στη γη;
Ευχαριστούμε το καταφύγιο Φλαμπούρι για την πρόσκληση και την άψογη διοργάνωση όπως πάντα.
Κι ακούστηκε ένα πλατς!
Μία φορά κι έναν καιρό σ’ενα δάσος μαγικό ακούστηκε ένα… πλατς!
Τούτο το πλατς άκουσαν ζώα πολλά, μα άκουσε κι ένας βασιλιάς και βγήκε να δει τι ήταν, έπεσε πάνω όμως σε έναν μπαλωματή που έλεγε ένα παράξενο τραγούδι, που ήταν γείτονας με τον Τζίτζικα τον τεμπέλη που έγινε άθελά του μάντης για τον βασιλιά κι επειδή όλα αυτά με όργανα και τούμπανα τελειώνουν, ε, να μην μάθουμε και πως ήρθε στον κόσμο η μουσική;
